Op 27 september 2026 stond de wereld van het wielrennen in het teken van een Nederlandse triomf: Demi Vollering kroonde zich tot wereldkampioen op de zware koers in Montreal, Canada. Terwijl de Nederlandse koersploeg in de regenboogtrui de overwinning vierde, gaf de publieke omroep NPO de wedstrijd niet via haar belangrijkste zenders uit, maar alleen als livestream. De teleurstelling van bondscoach Laurens ten Dam maakte duidelijk dat hij graag had gezien dat het moment live op NPO1 en NPO2 te zien was.
Voorbereiding en teamtactiek onder ten Dam
Voor de race had coach ten Dam geen geheimen meer over de rol van Vollering binnen TeamNL. Met Anna van der Breggen afgemeld wegens vorm, en Marianne Vos buiten de selectie, gingen alleen Vollering en een ondersteunende groep naar Canada. Ten Dam verklaarde: “Alle andere vrouwen rijden in haar dienst”, waarna Vollering zelf eerder had aangegeven: “Ik kan dan altijd een procentje extra geven”. De afgelopen twee wereldkampioenschappen lieten zien dat een agressieve vroege aanval niet het gewenste resultaat bracht; in verloor Vollering van Lotte Kopecky en in 2025 was Riejanne Markus te zwak om mee te strijden. Daarom stelde van Dijk, voormalig renner, een “FDJ-Suez-scenario” voor: de ploeg rijdend voor Vollering tot het peloton moe is, waarna zij een late aanval inzet.
Parcours, afstand en communicatie-uitdagingen
De vrouwenreden in Montreal bestond uit 180 kilometer waarvan de laatste 120 kilometer gekenmerkt werden door acht beklimmingen van de Côte Camillien Houde (1,7 km, gemiddeld 7,4 %). Deze klim fungeerde als “scherprechter” en bepaalde vaak de uiteindelijke top. Een bijkomend obstakel was het ontbreken van oortjes in de wacht. Zonder directe radio-communicatie konden teamdirecteuren pas na elke ronde een bericht doorgeven, en de menigte rond de finishlijn kon soms de instructies nauwelijks horen. Deze situatie maakte het plannen van een precieze aanval nog lastiger, waardoor de strategie van ten Dam afhankelijk bleef van de conditie van de renners in het veld.
Waarom NPO de wedstrijd niet live uitzendde
Voor kijkers waren er verschillende mogelijkheden: een korte voorbeschouwing begon om 14.50 uur op NPO1, de finale kon gevolgd worden vanaf 20.00 uur op NPO3 en via de online livestream. De mannenkoers, met Mathieu van der Poel als ster, werd op dezelfde dag over 273,4 kilometer gereden, inclusief twaalf omzwervingen rond de Mont Royal. Ondanks deze uitgebreide programmering bleef de vrouwenfinale buiten de reguliere avondprogrammering, waardoor veel sportliefhebbers hun televisie op een ander kanaal moesten afstemmen.
Na afloop uitte ten Dam zijn ongenoegen over het feit dat de wereldtitel niet op de grote NPO-zenders werd getoond. De omroep reageerde dat ze “probeert alle kijkers te bedienen” en dat de uitzending via livestream beschikbaar is. In een interview zei ten Dam: “Ik ga niet in mijn kaarten laten kijken”, waarmee hij aangeeft dat de tactiek geheim blijft, maar ook dat hij verwachtte meer aandacht voor het spektakel. Voor fans betekent dit dat het moment waarop Vollering de regenboogtrui aantrok alleen via internet of de NPO3 avonduitzending te zien was, terwijl de ochtendvoorbeschouwing op NPO1 om 14.50 uur plaatsvond.
Uiteindelijk bevestigde de race-resultaten dat Vollering gerechtvaardigd was als “beste renner van het jaar”. Ze versloeg Kasia Niewiadoma uit Polen (zilver) en de Italiaanse Elisa Longo Borghini (brons). Naast de wereldtitel heeft zij eerder al etappes in de Tour de France, Giro d’Italia, Ronde van Vlaanderen en Luik-Bastenaken-Luik verovert. Met deze overwinning wordt ze de negende Nederlandse wereldkampioen in het vrouwenwielrennen en versterkt ze haar status als topatleet van 2026.
Met de overwinning en de discussie over de uitzending laat dit WK duidelijk zien hoe succes en mediabeleid soms hand in hand gaan, en hoe de Nederlandse koersfederatie onder leiding van ten Dam zal blijven zoeken naar de perfecte “procentjes extra” die de volgende wereldtitel mogelijk maken.
