In Amsterdam Noord liep een huurzaken uit op een forse rekening: een bewoner van een friendswoning kreeg te horen dat hij aansprakelijk blijft voor een grote achterstand nadat zijn medehuurder in november 2026 vertrok. De twee hadden op 1 augustus 2026 samen een huurovereenkomst getekend voor een gezamenlijke huur van 1.896 euro per maand, met duidelijke clausules over opvolging van een vertrek.
De zaak belandde uiteindelijk bij de kantonrechter: de verhuurder vorderde ruim 20.000 euro aan achterstallige huur en rente. De overgebleven huurder stelde dat hij zijn aandeel altijd had betaald en dat hij meerdere kandidaten voor een nieuwe bewoner had aangedragen, maar die door de verhuurder waren afgewezen.
Wat houdt de situatie feitelijk in?
Het contract tussen de twee huurders bepaalde dat geen van beiden het contract eenzijdig kon opzeggen en dat de verhuurder alleen onder voorwaarden een nieuwe huurder kon accepteren. In praktijk kreeg de achtergebleven huurder eerst tot 1 december 2026 om een opvolger te vinden; daarna werd die termijn verlengd tot 1 april en vervolgens tot 14 mei. Op 14 mei werd weer een kandidaat voorgesteld, maar pas in november 2026 werd er een juridisch document toegevoegd aan het bestaande contract. Intussen had de verhuurder op 9 oktober 2026 een dagvaarding ingediend met verzoek om ontbinding van de huurovereenkomst en vordering van de achterstallige huursommen.
Rechtspositie en oordeel van de rechter
De kantonrechter nam in het vonnis een belangrijk uitgangspunt mee: de huurders zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de volledige huurprijs. Met andere woorden, elke individuele huurder kan voor de volle huur worden aangesproken. De rechtbank noteerde dat er geen afwijkende afspraken in het contract stonden die deze hoofdelijkheid zouden beperken. De huurder die bleef wonen, betoogde dat er dus feitelijk geen schuld bestond omdat hij zijn eigen deel altijd betaalde; de rechter verwierp dat verweer.
De essentie van hoofdelijk aansprakelijk
Met hoofdelijk aansprakelijk wordt bedoeld dat meerdere personen elk verantwoordelijk zijn voor hetzelfde geheel. In deze zaak betekent dat: de schuld aan huur is een ondeelbare vordering die door zowel de vertrokken als de blijvende huurder moet worden voldaan. De rechter merkte op dat zowel het handelen van de huurder als dat van de verhuurder heeft bijgedragen aan de vertraging bij het vinden van een nieuwe huurder, waardoor de achterstand opliep.
Gevolgen: geen ontruiming, wel betaling
Hoewel de achterstand hoog werd — het vonnis noemt een bedrag van 19.255 euro tot en met 31 oktober 2026, plus rente en aanvullende achterstanden van november 2026 tot en met maart 2026 — besloot de kantonrechter dat ontbinding van de huurovereenkomst en een directe ontruiming niet gerechtvaardigd waren. De rechtbank oordeelde dat de vertraging in het vinden van een nieuwe huurder niet volledig aan één partij toe te schrijven was.
Wie draagt welke kosten?
De uitspraak legt de betaalverplichting niet per definitie bij één persoon neer: zowel de vertrokken huurder als de huidige huurder zijn aansprakelijk voor de huurachterstand. Het vonnis bepaalt niet precies wie welk deel betaalt; dat moeten de twee huurders onderling regelen. De nieuwe beoogde medehuurder, die nog niet is ingetrokken, hoeft de bestaande achterstand niet over te nemen volgens de rechter.
Praktische lessen voor huurders en verhuurders
Deze zaak illustreert meerdere aandachtspunten: bij een friendswoning is het cruciaal om bij het tekenen van de huurovereenkomst te begrijpen wat hoofdelijk aansprakelijk betekent. Verhuurders moeten zorgvuldig en tijdig handelen bij selectie van nieuwe huurders, en huurders doen er goed aan duidelijke afspraken en communicatie vast te leggen. In gevallen van vertrek is het verstandig direct juridisch advies in te winnen om toekomstige claims en onduidelijke verantwoordelijkheden te voorkomen.
Samenvattend: de rechter bevestigde de gezamenlijke betalingsplicht, wees ontbinding af en liet de twee voormalig samenhuurders verantwoordelijk voor de opgehoopte schuld van ruim 19.255 euro (plus rente en latere arresten). De uitspraak benadrukt de praktische en juridische risico’s van samenhuur zonder gezamenlijke huishouding.
