In de verlaten keuken en wasserij van de voormalige Bijlmerbajes wordt dit weekend een unieke ervaring geboden. Bezoekers van het Holland Festival komen hier oog in oog met een intense, visuele voorstelling van de Britse kunstenaar Blackhaine (Tom Heyes).
Blackhaine, bekend van zijn samenwerkingen met artiesten zoals Ye en Playboi Cartibrengt een wereld van verlies, pijn en uiteindelijk hoop tot leven. Opgegroeid in het Noordwesten van Engeland, een regio gekenmerkt door armoede en achterstand, gebruikt hij zijn ervaringen als inspiratie voor zijn werk.
Een wereld van isolatie en hoop
Bij binnenkomst worden bezoekers onmiddellijk ondergedompeld in een wereld van rook, geluid en beweging. De speelvloer, gehuld in dikke rookwolken, wordt gedomineerd door een zwart geklede figuur die roerloos tegen een betegelde muur hangt. De voorstelling evolueert van eenzaamheid naar verbinding, met zeven performers die de emoties van zelfhaat, agressie en uiteindelijk tederheid uitbeelden.
De geluidsscores variëren van snoeiharde bass drones (140 decibel en hoger) tot verzachtende gitaarmelodieën. De bewegingen van de performers, geïnspireerd door de Japanse butohdanszijn heftig en expressief. De teksten, moeilijk verstaanbaar, worden uitgespuugd en versterken het thema van isolatie en wanhoop.
Kleur en beweging
De ruimte verandert continu van kleur, ontworpen door Emmanuel Biarden gaat van blauw naar rood en geel. De vier vrouwelijke performers barsten uiteindelijk uit in een woeste rondedans, maar hun uitgelaten kreten eindigen in machteloos gekerm. De voorstelling eindigt met een oase van rust, waar een van de vrouwen harmonieuze gitaarklanken de ruimte in stuurt.
Helaas was het vrijdagse publiek zo dicht om elke nieuwe actie heen dat ten minste de helft van het publiek hooguit de helft van de tijd de helft van de performance heeft kunnen zien. Meekijken op de schermpjes van hoog gehouden telefoons biedt enige soelaas, maar ideaal is anders.
Een ervaring van uitsluiting
Is het de bedoeling dat bezoekers zo de ervaring van uitsluiting en het gevoel van geen toegang hebben meemaken? Het lijkt niet ondenkbaar, gezien de rode draad in het oeuvre van Blackhaine. Als theatraal concept zou het echter wat mager zijn, want de ontegenzeglijk beeldende kracht van de opgevangen glimpen verdient beter.
Ondanks de uitdagingen biedt Blackhaines voorstelling een diepgaande en indrukwekkende ervaring. Het is een must-see voor liefhebbers van avant-garde kunst en diegenen die op zoek zijn naar een unieke, emotionele reis.
