Op een koude avond in Carré, het iconische theater aan het Amsterdamse Grachtengordel betrad de Nederlandse rockgroep De Staat het podium met een ambitieus nieuw concept: ‘De Staat Becomes De Staat’. Zanger Torre Florim stond bovenop een massieve stalen trap, omringd door identieke figuren in dezelfde pakken. Vanaf het eerste akkoord werd een onheilspellende sfeer opgebouwd, waarin synths, industriële beats en mechanische grooves samensmolten tot een geluid dat zich als een trillende fietspomp door de zaal wijdde.
Concept en theatrale opzet
De show draait om thema’s als machtdesinformatie en autocratie. Florim, gekleed als een zelfverzekerde demagoog, fungeert als de centrale machtsfactor terwijl de gekloonde bandleden als volgzame volgelingen de trap opklimmen – een metafoor voor een opklimmende hiërarchie. De titel ‘De Staat Becomes De Staat’ duidt op een transformatie van de groep tot een bijna staatsvormige entiteit, een verklaring die in elk nummer wordt uitgewerkt.
Optreden: van rustige opening tot chaotisch climax
De avond start onverwacht licht. Het openingsnummer ‘Who’s gonna be the goat?’ schept een elasticiteit tussen de beat en de synths, waarna Florim zich op een kleine verhoging plaatst en de aandacht van het publiek vasthoudt. Vervolgens volgt een set met festivalfavorieten als ‘Input Source Select’‘Peptalk’ en ‘Bompti’. Het lijkt alsof de band eerst een zone van controle schept alvorens de echte storm los te laten.
Met het nummer ‘Fire’ verandert de energie. Een vuurbal breekt uit de eerste stap, en Florim’s cynische uitspraak over branden die “buiten ons zicht” woeden onderstreept de afstand tussen macht en verantwoordelijkheid. Daarna klinkt ‘The Underdog’ een duistere ballade met een hoge kopstem die een gevoel van fragiel verzet oproept.
‘Kitty Kitty’ vuurt de vlammen nog hoger, terwijl ‘Witch Doctor’ een singelarm cirkelritueel op de smalle theatervloer ontketent. Het publiek vormt een roterende massale stroom, een visueel echo-effect van de videoclip waarin een sleutelbos wordt gevonden en iemand zijn schoen verliest – symbolen van controleverlies.
Symboliek en podiumkunst
De confrontatie tussen individuele macht en collectieve onderwerping wordt door de band letterlijk in de muziek vertaald. Ze schakelen moeiteloos tussen industriële groove, zware gitaren, experimentele elektronica en pop-gevoelige melodieën. Terwijl de live-energie het concept overtuigt, worden details soms ondergedompeld in een dichte geluidsmuur, een bewust gekozen overweldigend geluidspalet.
Een opvallend moment is ‘Burning The Flag’ waarin Florim zich achter een spreekgestoelte plaatst en zijn herhaalde “hey” als hamerslag door de zaal weerkaatste. Het crescendo bereikt een bijna spiritueel niveau met ‘Glory’ waarin een opgenomen gospelkoor een kortstondige stilte inluidt vóór de storm.
Het slotnummer ‘The King’ brengt de visualisatie van de trap als machtsmachine tot een hoogtepunt: de gekloonde volgelingen klimmen gestaag, waarna ze weer van de top worden gegooid, een theatrale echo van de eerdere ITA-productie. In ‘Freedom’ verkondigt Florim een nihilistische ondertoon – “nothing is real” – terwijl de kloon die hem vervangt de laatste menselijke vonk laat verdwijnen. De show eindigt abrupt, alleen om terug te keren naar het openingsnummer als onvoorspelbare toegift.
Al met al biedt De Staat een nachtmerrie-achtige, doch fascinerende blik op hoe gemakkelijk een massa gemanipuleerd kan worden. Het decor, de muziek en de choreografie vormen samen een machtsmachine die zowel visueel als auditief indruk maakt, hoewel de dramaturgische lijn soms nog wat ruwer aanvoelt. De combinatie van donkere thematieken met een enkele glimp hoop maakt het optreden tot een memorabel moment in de Nederlandse pop- en rockgeschiedenis.
