De wedstrijd tussen Feyenoord en Excelsior eindigde in een 2-1 zege voor de thuisploeg, maar niet iedereen was overtuigd. In zijn wekelijkse column, gepubliceerd op 16/03/2026, merkte Willem van Hanegem op dat het publiek in De Kuip opvallend tam reageerde.
Volgens hem is steun iets wat je niet automatisch krijgt; het moet verdiend en soms zelfs opgeëist worden. Die observatie vormde het startpunt van een bredere kritiek op de manier waarop het team zich presenteerde tijdens de eerste helft.
Daarnaast kwam Van Hanegem eerder in een podcast van 11 maart 2026 met scherpe opmerkingen over de interne dynamiek binnen de selectie.
Hij stelde dat blessures niet langer een geloofwaardig alibi zijn voor mindere resultaten en signaleerde vooral een gebrek aan onderlinge communicatie. In plaats van hoorbare aanwijzingen, zag hij te weinig interactie tussen spelers; dat gebrek aan richting en samenhang kan volgens hem direct doorwerken in de stadionbeleving en dus ook in hoe hard fans zich inzetten.
Publiekssfeer en gezamenlijke verantwoordelijkheid
De gedempte reactie in De Kuip kan je vanuit twee perspectieven bekijken. Enerzijds is het een spiegel voor het collectieve gevoel van onvrede: wanneer het spel niet overtuigt, kiest een deel van het publiek voor terughoudend applaus of gemompel.
Anderzijds is er de verantwoordelijkheid van de spelers zelf. Zoals Van Hanegem betoogde, moet de ploeg steun afdwingen door energie, initiatief en zichtbare wil tot winnen te tonen. Een stadion is geen passieve achtergrond; het is een verlengstuk van de ploeg.
Wanneer die wisselwerking hapert, wordt ook het lawaai en enthousiasme minder vanzelfsprekend.
Communicatie op het veld: het stille probleem
Een van de scherpste punten van Van Hanegem betreft de interne communicatie. Hij benadrukte dat blessures niet meer de hoofdreden mogen zijn voor matig spel en dat er andere oorzaken zijn, zoals gebrek aan praten en organiseren op het veld. Communicatie draagt bij aan organisatie en motivatie; zonder hoorbare aanwijzingen valt leidinggeven en het maken van snelle keuzes weg. In zijn analyse stelt hij dat spelers meer initiatief moeten nemen om elkaar te sturen, zowel verbaal als met lichaamstaal. Dát is volgens hem essentieel om zowel speelkwaliteit als stadionenergie te herstellen.
Waarom praten verschil maakt
Als spelers openlijk praten, ontstaan er directere oplossingen voor chaos en fouten. Met korte instructies tijdens fases van het spel, kunnen individuele acties beter op elkaar aansluiten en ontstaat er een gevoel van samenhang dat ook supporters voelen. Van Hanegem legt de link tussen die zichtbare samenhang en het publieksgedrag: fans geven pas echt gas als ze zien dat het team niet lijdzaam is maar actief werkt aan verbetering. Het gebrek aan zo’n signaal hoeft geen definitieve klacht te zijn, maar wel een duidelijke aanwijzing voor trainers en leiders binnen de selectie.
Historisch perspectief op de stadsderby
De ontmoeting tussen Feyenoord en Excelsior kent een lange geschiedenis met wisselende uitslagen. Drie opvallende uitslagen illustreren de variatie: op 15 October 1972 behaalde Feyenoord een recordzege van 7-0 in De Kuip, een wedstrijd waarin spelers als Willem van Hanegem destijds meerdere treffers bijdroegen; op 2 March 1980 was er juist een pijnlijke 0-4 thuisnederlaag tegen dezelfde stadsgenoot; en op 13 November 2026 noteerde Feyenoord een overtuigende 5-1 overwinning in een seizoen dat eindigde met het landskampioenschap. Deze historische voorbeelden tonen aan dat rivaliteit en resultaten sterk kunnen variëren, maar dat consistentie en karakter vaak het verschil maken.
Wat supporters en staf kunnen doen
De oplossing ligt niet alleen bij fans of spelers afzonderlijk. Trainers kunnen communicatievaardigheden en leiderschap aanmoedigen tijdens trainingen en teambijeenkomsten, terwijl ervaren spelers expliciet rolmodellen moeten worden in het initiatief nemen. Fans kunnen op hun beurt realistische verwachtingen koppelen aan voortdurende steun wanneer er tekenen van verbetering zijn. Volgens Van Hanegem is die wederkerigheid — spelers die moeite tonen en supporters die daarop reageren — precies wat moet terugkeren om De Kuip weer een onmiskenbare thuisvoordeel te maken.
Afsluitende overweging
De analyse van Van Hanegem is zowel een oproep als een waarschuwing: rust in het stadion is vaak symptoom van grotere problemen binnen het team. Of het nu gaat om het afdwingen van steun, het herstel van organisatie of het openen van communicatielijnen, de oplossing vereist actie op meerdere fronten. Voor nu blijft de uitkomst duidelijk: zonder zichtbare inzet en duidelijke interne communicatie zullen fans geneigd blijven om terughoudend te reageren, en dat is iets wat Feyenoord zichzelf niet kan permitteren als ambitieuze club.