De terugkeer van Takehiro Tomiyasu in de basis van Ajax trok direct aandacht. Op zaterdag hield hij het 69 minuten vol op de positie van linksback, zijn eerste start sinds 19 May 2026 toen hij voor Arsenal tegen Everton aantrad.
In interviews gaf hij eerlijk toe dat hij na ongeveer een uur “helemaal doorheen” zat, een uitspraak die zowel fysieke vermoeidheid als de mentale last van terugkeer kan weerspiegelen. Dit moment, geregistreerd in berichtgeving van 14/03/2026, is meer dan een individuele statistiek: het staat symbool voor de zoektocht van Ajax naar stabiliteit en vorm.
Naast de individuele terugkeer van Tomiyasu klinkt er ook scherpe kritiek op het elftal als geheel. Columnist Menno Pot schreef dat er aan het huidige Ajax “niets leuk” is, en legde uit waarom hij zowel het spel als het plan mist.
Pot vergelijkt het huidige seizoen met eerder gedrag van de club: er is geen duidelijke tactische identiteit en weinig momenten die supporters écht kunnen omarmen. Zijn analyse raakt aan verwachtingen, cultuur en het draagvlak binnen de club: als het spel niet aantrekkelijk is en de coach geen prikkelend plan toont, dan brokkelt steun en optimisme af.
Tomiyasu: korte basisplaats, grote vragen
Dat Tomiyasu op de linkerzijde begon, toont enerzijds de flexibiliteit van de verdediger en anderzijds de noodzaak voor oplossingen binnen de selectie. De keuze om hem 69 minuten te laten spelen zegt iets over vertrouwen, maar ook over grenzen: zijn opmerking dat hij na een uur ‘helemaal doorheen’ zat, wijst op conditie, ritme of de intensiteit van de wedstrijd.
Voor Ajax is dit relevant omdat de ploeg zoekt naar spelers die constant presteren in verschillende rollen. De rol van linksback bij Ajax vereist zowel aanvallende impulsen als verdedigende zekerheid; Tomiyasu’s korte optreden biedt aanwijzingen maar geen definitief antwoord.
Kritische reflectie: wat Menno Pot precies zegt
Menno Pot brengt in zijn stuk een nuchtere maar harde conclusie: het plezier dat hij vroeger voelde bij diverse Ajax-ploegen ontbreekt nu. Pot noemt voorbeelden van eerder succesvolle maar ook onvoltooide periodes, zoals het collectief aantrekkelijk voetbal onder de leiding van trainers als Peter Bosz of het slimme plan van Francesco Farioli vorig seizoen. Waar die voorbeelden volgens hem nog iets gaven om van te genieten — of het nu esthetiek, tactische snufjes of veerkracht was — mist het huidige team die karakteristieken. Pot benadrukt dat supporters alleen kunnen genieten als er óf mooi spel óf een fascinerend verhaal is; dit seizoen lijkt Ajax beide niet te bieden.
Wat Pot mist
In essentie zoekt Pot drie elementen: een ontvankelijke tactiek, zichtbaar trainerschap en een collectieve vechtlust. Hij schrijft dat zelfs een solide verdediging of een handvol charmante jongelingen voldoende zijn om betrokken te blijven, mits er karakter is. Nu ervaart hij vooral *lucht die dik en muf van desillusie* bevat, een gevoel dat volgens hem ontstond nadat het kampioenschap vorig seizoen misliep en dat sindsdien niet is weggewerkt. Deze emotie vertaalt zich in kritische pers, onrust bij de aanhang en een algemeen gebrek aan vonk binnen de club.
Hoop, gevolgen en de weg vooruit
Ondanks de kritiek is Pot niet volledig pessimistisch: hij noemt de komst van Óscar García, die het stokje overnam van Fred Grim, als een kans om het tij te keren. Voor Pot zou een tweede of derde plaats al een stap in de goede richting zijn; nog belangrijker lijkt hem dat de laatste competitiewedstrijden weer wat plezier en ontroering terugbrengen. Voor de club betekent dat concreet: duidelijkere tactische keuzes, betere benutting van talenten en aandacht voor fysieke en mentale conditie van spelers zoals Tomiyasu. Het herstel van enthousiasme is volgens Pot minstens zo belangrijk als sportieve uitslagen.
Praktische consequenties
De combinatie van een terugkerende speler en een kritische columnist legt bloot wat veel clubs herkennen: individuele momenten vertellen iets, maar geven geen garantie voor collectief succes. Voor Ajax ligt de opdracht in het herstellen van een coherent plan, het creëren van momenten die de aanhang aanspreken en het zorgvuldig begeleiden van spelers in hun rol. Als tactiek, selectie en moraal samenkomen, kan de club zowel sportief resultaat als kijkplezier terugwinnen — anders blijft het een seizoen waarin noch spelers noch supporters echt kunnen genieten.