Amelie Lens heeft zich voor het eerst publiekelijk uitgelaten over de zogenoemde techno-files, de reeks gelekte screenshots waarin meerdere dj’s beschuldigd worden van grensoverschrijdend gedrag. Haar korte Instagram-bericht begint met drie woorden: “We zijn moe.” Daarmee verlegt ze de aandacht van losse aantijgingen naar de bredere vraag: hoe veilig is de clubbingcultuur eigenlijk?
Lens benadrukt dat de dansvloer en de backstage geen vrijplaats zijn maar een werkomgeving.
Veel vrouwen ervaren die ruimtes toch als onveilig. Haar kritiek richt zich niet tegen individuele mannen, maar tegen het mechanisme dat misbruik in stand houdt: zwijgen, minimaliseren en het beschermen van reputaties boven mensen. Welke concrete stappen volgen nu om dat patroon te doorbreken?
Wat nu? Stappen om het patroon te doorbreken
Welke concrete stappen volgen nu om dat patroon te doorbreken? Organisaties en venues staan onder druk om snel te handelen. Ze moeten heldere klachtenprocedures invoeren en onafhankelijke contactpersonen beschikbaar stellen.
De discussie draait niet alleen om incidenten zelf, maar ook om de cultuur die ze mogelijk in de hand werkt.
Vertrouwen binnen vriendengroepen en professionele netwerken kan slachtoffers laten aarzelen. Hoe zorg je ervoor dat meldingen serieus worden genomen, ook als de beschuldigende partij bekend is?
Wetenschappelijke literatuur toont dat institutionele richtlijnen en training effect hebben op meldingsbereidheid. Praktische maatregelen zijn onder meer verplichte gedragscodes, laagdrempelige meldkanalen en getrainde vertrouwenspersonen.
Evidence-based aanpakken verminderen het risico op verdringing en normalisering.
Voor bezoekers en artiesten betekent dit concrete veranderingen in de praktijk. Denk aan duidelijke huisregels in clubs, veilige ruimtes op festivals en protocols bij promotors. Dalend tolerantie voor grensoverschrijdend gedrag vraagt om zichtbare handhaving.
De komende weken verwachten betrokken organisaties revisies van hun beleid en nieuwe samenwerkingsafspraken in de scene. Dergelijke stappen bepalen of de openbaring van de screenshots leidt tot structurele verandering of slechts tijdelijke verontwaardiging.
Wie durft zijn mond open te doen?
Dergelijke stappen bepalen of de openbaring van screenshots leidt tot structurele verandering of slechts tijdelijke verontwaardiging. Het zwijgen blijft een motor van het probleem. Wie spreekt er echt? En wie kijkt weg?
Volgens Lens zorgt dat beschermende zwijgen ervoor dat slachtoffers in twijfel worden gedrukt. Wanneer vrienden, organisatoren of collega’s niet reageren op signalen, ontstaat een klimaat waarin verantwoordelijkheid wordt weggeschoven. Dat ondermijnt vertrouwen en maakt verder onderzoek moeilijker.
Veiligheid is geen kwestie voor vrouwen alleen
Lens benadrukt dat veiligheid te lang als een *vrouwenprobleem* is gepresenteerd. Vrouwen hebben strategieën ontwikkeld om zichzelf te beschermen: ze letten op hun drankjes, houden elkaar in de gaten en gebruiken subtiele lichaamstaal als alarm. Die tactieken tonen aan dat de last op individuele schouders ligt in plaats van bij het hele evenementenecosysteem.
Is dat terecht? Organisatoren, beveiliging en locaties delen verantwoordelijkheid voor veilige ruimtes. Volgens literatuur over evenementenveiligheid draagt een systeemaanpak het meeste bij aan preventie. Dat betekent duidelijke protocollen, betere training van personeel en laagdrempelige meldroutes.
Dal punto di vista del paziente—of in dit geval: dal punto di vista van het slachtoffer—maakt structurele verantwoordelijkheid het verschil tussen herstel en blijvende schade. De vraag is dus: wie neemt het voortouw om die verantwoordelijkheid aan te pakken en hoe snel gebeurt dat?
De volgende stap is zichtbaar beleid en meetbare verbeteringen bij events. Verwacht aankondigingen van grotere locaties en brancheorganisaties over aangescherpte procedures en meldsystemen in de komende weken.
Praktische gevolgen en de emotionele tol
De persoonlijke impact is groot en tastbaar. Lens zegt dat zij met honderden berichten naar de politie stapte, berichten waarin een afzender beweerde haar te hebben misbruikt. Volgens haar kreeg ze te horen dat er niets gedaan kon worden. Ze ging huilend naar huis.
Dit voorbeeld toont hoe lastig strafrechtelijke bewijsvoering vaak is. Getuigen ontbreken regelmatig. Fysieke sporen zijn er niet altijd. Daardoor blijft veel bewijs circumstantieel en moeizaam te verifiëren.
Hoe belemmert dat slachtoffers in hun herstel? Dalende aangiftebereidheid en het gevoel dat klachten geen gevolgen hebben, ondermijnen vertrouwen in systemen die juist bescherming moeten bieden. Klinische studies tonen aan dat erkenning en adequate procedurele steun cruciaal zijn voor herstel. Dalende rapportagecijfers versterken het risico op opschorting van verantwoordelijkheden.
Oproep tot actie: mannen, spreek u uit
Lens richt zich expliciet tot mannen in de technoscene. Ze vraagt niet alleen wie schuldig is, maar wie bereid is te interveniëren wanneer grenzen worden overschreden. Wie corrigeert het gedrag? Wie houdt iemand verantwoordelijk? En wie weigert deel te zijn van een beschermende kring rond problematisch gedrag?
Dalende tolerantie voor seksueel grensoverschrijdend gedrag vraagt om meer dan woorden. Welke concrete stappen kunnen mannen nemen binnen teams en netwerken? Denk aan direct aanspreken, meldingen doorgeven aan HR of brancheorganisaties en het actief afzien van cover-ups.
Dalende meldingen dwingen organisaties tot actie. Verwacht aankondigingen van grotere locaties en brancheorganisaties over aangescherpte procedures en meldsystemen in de komende weken. De komende besluiten bepalen of dit leidt tot structurele verandering of slechts tijdelijke verontwaardiging.
De komende besluiten bepalen of dit leidt tot structurele verandering of slechts tijdelijke verontwaardiging. Hoe vertaalt die druk zich naar concrete maatregelen?
Lens benadrukt dat het niet om een algemene aanval op mannen gaat. Het doel is het doorbreken van een cultuur die daders beschermt. Preventie en actieve interventie door mannen noemt zij cruciaal. Ook wijst ze op duidelijke protocollen en de verantwoordelijkheid van organisatoren en clubs. Klinische studies tonen aan dat doorstanderinterventies het aantal incidenten kunnen verminderen. Dalende rapportagecijfers laten echter zien dat uitspraak en opvolging vaak nog achterblijven.
De juridische kant en het risico op lasterclaims
Lens laat weten dat haar publieke verklaring vooraf door een advocaat is bekeken. Ze werd eerder al bedreigd met juridische stappen wegens vermeende laster. Haar boodschap is helder: de waarheid is geen laster, het is een confrontatie met de realiteit. Die juridische angst draagt bij aan het zwijgen van slachtoffers en getuigen.
Volgens de literatuur vergroot zulke dreiging het gevoel van onbeschermdheid. Wat komt eerst: betere bescherming voor klagers of meer juridische duidelijkheid voor getuigen? De volgende stappen van juridische instanties en sport- en evenementorganisatoren zullen bepalen of het gesprek leidt tot structurele verandering of blijft steken in juridische procedures.
Amelie Lens sluit haar boodschap af met een directe oproep: stop met het beschermen van verdachten en vraag je af waarom zulke aantijgingen überhaupt bestaan. Ze benadrukt dat dit moment niet bedoeld is voor beschuldigingen zonder bewijs, maar voor reflectie op systemen en verantwoordelijkheden. Wie neemt de leiding: organisatoren, politie of de sector zelf?
Volgens de wetenschappelijke literatuur en klinische inzichten op het gebied van slachtoffersupport is veiligheid meer dan een individuele kwestie. Veiligheid op de dansvloer vraagt om protocollen, meldroutes en heldere aangifteprocedures. Dalende drempels voor melding en betere nazorg zijn essentieel om slachtoffers daadwerkelijk te beschermen.
Lens gebruikt haar platform om het debat te verbreden en structurele verandering te vragen. Stilzwijgen beschermt alleen daders; alleen systeemwijzigingen bieden kans op duurzame verbetering. De komende beslissingen van politie, organisatoren en beleidsmakers zullen bepalen welke concrete stappen volgen.