Op 15 juni 2026 om 02:41 uur maakte de organisatie Madres de Plaza de Mayo Línea Fundadora het overlijden bekend van hun president, Taty Almeidaop de leeftijd van 95 jaar. Almeida was een van de laatste overlevende leden van de oorspronkelijke groep moeders die in 1977 begonnen met hun wekelijkse marsen op het Plaza de Mayo in Buenos Aires, op zoek naar hun vermiste kinderen.
Almeida was sinds enkele dagen opgenomen in het Hospital Italiano in Buenos Aires. Haar dochter, Fabiana Almeidabevestigde dat de uitvaartplechtigheid zou plaatsvinden in de Foetra (Hipólito Yrigoyen 3171), het Sindicato de las Telecomunicacioneszoals haar moeder had gewenst. ‘Mamá quería ahí, en un sindicato, nada de Legislatura y nada de Congreso’, zei Fabiana. Almeida overleed rustig, in de handen van haar kinderen.
Een leven gewijd aan de zoektocht naar waarheid
Almeida’s zoon, Alejandrowerd op 17 juni 1975 ontvoerd door de Triple Aeen para-militaire groep die actief was tijdens de regering van president Isabel Perón. Alejandro was 20 jaar oud en studeerde geneeskunde aan de Universidad de Buenos Aires. Hij was ook actief in de ERP-22 de agostoeen revolutionaire groep die streefde naar sociale verandering.
Almeida sloot zich in 1979 aan bij de Madres de Plaza de Mayoeen groep moeders die wekelijks marseerden om aandacht te vragen voor hun vermiste kinderen. ‘Con vida los llevaron, con vida los queremos’, was hun krachtige leus. Almeida was een van de oprichters van de Línea Fundadoraeen tak van de organisatie die zich richtte op de zoektocht naar de vermiste kinderen en de strijd voor gerechtigheid.
Een strijd voor gerechtigheid en herinnering
Almeida was een van de laatste overlevende leden van de oorspronkelijke groep moeders. Samen met Nora Cortiñasdie in 2026 overleed, bleef ze een belangrijk symbool van de strijd voor gerechtigheid en herinnering. Almeida was bekend om haar onvermoeibare inzet en haar vermogen om bruggen te slaan tussen verschillende politieke en sociale groepen.
In 2008 publiceerde Almeida het boek ‘Alejandro, por siempre… amor’, een verzameling van herinneringen, getuigenissen en gedichten van haar zoon. ‘Hace tiempo que entendí que nuestros hijos son parte de la historia de todos’, zei ze. ‘Es importante que se conozcan estos textos que dejó mi hijo como testimonio de la sensibilidad de su generación.’
Een erfenis van moed en vastberadenheid
Almeida’s erfenis is een van moed en vastberadenheid. Ze was een van de laatste overlevende leden van de oorspronkelijke groep moeders die in 1977 begonnen met hun wekelijkse marsen. Haar leven was gewijd aan de zoektocht naar haar zoon en de strijd voor gerechtigheid voor de slachtoffers van de dictatuur.
In 2026 ontving Almeida een eredoctoraat van de Universidad de Buenos Aires in de Facultad de Filosofía y Letras. Ze werd ovationeerd door honderden mensen die het aula magna vulden. ‘En mí están todas las Madres: las que aún están, las que no están pero siempre van a seguir estando’, zei ze.
Almeida’s overlijden markeert het einde van een era. Haar strijd voor gerechtigheid en herinnering zal echter voortleven in het hart van de Argentijnse mensenrechtenbeweging. ‘Luchadora incansable que honraste la vida’, schreef voormalig president Cristina Kirchner op haar sociale media. ‘Hasta siempre querida Taty.’
